Hardloopkalender 2026: Alle hardloopevents in Nederland

Iedereen maakt fouten in de voorbereiding op een wedstrijd. Dat is niet erg, zolang je ervan leert. Sommige fouten komen echter zó vaak terug, dat het zonde is om er zelf nog een keer in te trappen. Te snel te veel willen Altijd in hetzelfde tempo lopen De lange duurloop overslaan Te laat beginnen met wedstrijdspecifiek trainen Nieuwe spullen testen op de wedstrijddag Vergeet niet te taperen 1. Te snel te veel willen Je schrijft je in voor een event, voelt een golf motivatie en besluit meteen flink op te schalen. Extra trainingen, langere afstanden, hogere tempo’s. En dan, na een paar weken, begint het te piepen en te kraken. Hoe voorkom je dit? Verhoog je totale weekomvang met hooguit 10 tot 15 procent per keer Wissel zware en lichte weken af Zie je schema als een globale leidraad, niet als iets dat koste wat kost afgevinkt moet worden 2. Altijd in hetzelfde tempo lopen Veel recreatieve lopers hebben één standaardtempo. Duurlopen, interval, herstelloopje, alles gaat ongeveer even snel. Dat voelt veilig, maar het remt je progressie. Wat helpt? Bouw bewust contrast in: echt rustig in je herstelloopjes, duidelijk sneller in je intervallen Probeer tijdens rustige duurlopen nog makkelijk te kunnen praten Wees niet bang dat "te langzaam" lopen slecht zou zijn. Juist die rustige kilometers maken je sterker. 3. De lange duurloop overslaan Je hebt een drukke week, slaat een training over en kiest er dan vaak voor om de lange duurloop te laten vallen. Begrijpelijk, maar voor de meeste afstanden is dit nou net de belangrijkste training. Zo pak je het beter aan: Plan je duurloop op de dag waarop de kans het grootst is dat hij lukt Liever een iets kortere duurloop dan geen duurloop Zie het als jouw "hoofdsessie" van de week 4. Te laat beginnen met wedstrijdspecifiek trainen Veel lopers trainen maandenlang "algemeen" en schrikken dan als de wedstrijd dichterbij komt. Opeens voelt het tempo waar je op mikt erg scherp. Wat kun je doen? Ongeveer zes tot acht weken voor je event wat vaker blokken op of rond je doeltempo lopen Niet elke training, maar bijvoorbeeld één keer per week Ook het terrein waarop je traint laten lijken op de wedstrijd: asfalt als je event op asfalt is, heuvels als je event heuvelachtig is 5. Nieuwe spullen testen op de wedstrijddag Nieuwe schoenen, een gloednieuw shirt, onbekende gels. Het lijkt een feestje, maar je loopt risico op blaren, schuurplekken of een protesterende maag. Simpel ezelsbruggetje: Niets nieuws op de dag zelf Test schoenen, sokken, voeding en kleding minstens één keer in een stevige training Noteer wat wel en niet goed werkt, zodat je later niets hoeft te gokken 6. Vergeet niet te taperen Veel lopers vinden het spannend om in de laatste week iets gas terug te nemen. Toch is juist die periode belangrijk om uitgerust aan de start te staan. Hoe doe je dat? Verminder in de laatste 7 tot 10 dagen je totale kilometers Houd wat korte prikkels in je schema, maar geen zware intervallen meer Vertrouw op het werk dat je al hebt gedaan Een wedstrijdvoorbereiding hoeft niet perfect te zijn om succesvol te zijn. Maar als je deze klassieke fouten uit de weg gaat, vergroot je de kans dat je met een glimlach over de finish komt. En daarna kun je op Nextrace meteen weer een nieuw doel op de hardloopkalender zoeken.

Voor veel hardlopers is een marathon het hoogst haalbare. Voor ultralopers begint het echte avontuur vaak pas daarna. En wie het over iconische ultralopen heeft, komt al snel uit bij de Spartathlon. Deze legendarische wedstrijd voert deelnemers over 246 kilometer van Athene naar Sparta en staat al jaren bekend als een van de zwaarste en meest tot de verbeelding sprekende ultramarathons ter wereld. Van Athene naar Sparta: 246 kilometer met een verhaal De Spartathlon is veel meer dan een lange hardloopwedstrijd. De race is gebaseerd op het verhaal van Pheidippides, de Atheense boodschapper die in 490 voor Christus naar Sparta zou zijn gelopen om militaire hulp te vragen. Juist die historische achtergrond geeft de wedstrijd extra lading. Wie aan de Spartathlon begint, loopt niet alleen tegen fysieke grenzen aan, maar beweegt zich ook door een route vol historie en symboliek. Dat maakt de wedstrijd uniek in de wereld van het ultralopen. Het is niet zomaar een evenement met een extreem aantal kilometers, maar een race met een bijna mythisch karakter. Waarom de Spartathlon zo zwaar is De afstand van 246 kilometer is op zichzelf al indrukwekkend, maar het is vooral de combinatie van factoren die de Spartathlon zo berucht maakt. Deelnemers moeten de volledige route binnen 36 uur afleggen en onderweg meerdere controleposten binnen strikte tijdslimieten passeren. Wie te laat is, wordt uit de wedstrijd gehaald. Daarnaast krijgen lopers te maken met warmte overdag, vermoeidheid in de nacht, hoogteverschillen en de onvermijdelijke mentale klappen die horen bij zo’n extreme inspanning. De Spartathlon vraagt niet alleen om uithoudingsvermogen, maar ook om een uitgekiende indeling, discipline en het vermogen om door te gaan als het lichaam al lang protesteert. Niet voor iedereen: strenge deelname-eisen Spartathlon Juist omdat de Spartathlon zo zwaar is, mag niet iedereen zomaar meedoen. De organisatie stelt stevige eisen aan deelnemers. Lopers moeten al eerder hebben bewezen dat ze uitzonderlijk lange afstanden aankunnen. Denk aan sterke prestaties op 100 mijl, 24-uurswedstrijden of andere serieuze ultralopen. Daardoor staat aan de start een select gezelschap van ervaren ultralopers. Alleen al het bemachtigen van een startbewijs zegt dus iets over het niveau van de deelnemer. De Spartathlon is geen race waarin je jezelf ter plekke ontdekt, maar eentje waarvoor je jarenlang ervaring en voorbereiding meebrengt. Finishen in Sparta is voor velen het ultieme doel Voor deelnemers draait de Spartathlon niet om een snelle eindtijd of een persoonlijk record. Hier gaat het in de eerste plaats om overleven, volhouden en finishen. De aankomst in Sparta, bij het standbeeld van koning Leonidas, geldt voor veel ultralopers als een van de meest bijzondere momenten die ze in hun sportcarrière kunnen meemaken. Wie daar binnen de tijdslimiet aankomt, heeft niet alleen 246 kilometer afgelegd, maar ook een mentale en fysieke uitputtingsslag gewonnen. Precies daarom heeft de Spartathlon zo’n bijzondere status binnen de hardloopwereld. Waarom de Spartathlon zo tot de verbeelding spreekt De aantrekkingskracht van de Spartathlon zit in het extreme karakter, maar ook in wat de race symboliseert. In een tijd waarin veel hardloopevenementen draaien om beleving, massa en snelle tijden, staat de Spartathlon nog altijd voor iets rauwers. Voor afzien, geschiedenis, avontuur en het verleggen van grenzen. Dat maakt deze wedstrijd zelfs voor niet-ultralopers fascinerend. Want ook als je zelf nooit verder loopt dan een halve marathon of marathon, spreekt het idee van 246 kilometer door dag en nacht tot de verbeelding. De Spartathlon laat zien hoe ver een mens kan gaan als voorbereiding, wilskracht en doorzettingsvermogen samenkomen.

De London Marathon onderzoekt of het evenement vanaf 2027 over twee dagen kan worden georganiseerd. Daarmee zou de organisatie veel meer deelnemers kunnen toelaten. Dat idee past in een bredere ontwikkeling: de belangstelling voor hardloopevenementen, en vooral marathons, blijft toenemen. Volgens internationale media wordt serieus gekeken naar een weekendformat, waarbij in totaal tot wel 100.000 lopers zouden kunnen deelnemen. Dat zou een enorme verandering zijn voor een van de grootste marathons ter wereld, maar de aanleiding is duidelijk. De vraag naar startplekken is gigantisch en groeit nog altijd. Die trend zie je niet alleen in Londen. Ook andere grote marathons zijn razend populair en vaak snel uitverkocht. In Nederland is de belangstelling voor de Marathon Rotterdam al jaren enorm. Voor de editie van 2026 werkte de organisatie zelfs met een systeem waarbij geïnteresseerden zich eerst moesten registreren, omdat er meer vraag was dan beschikbare startbewijzen. Feitelijk laat dat zien hoe moeilijk het is geworden om iedereen een eerlijke kans te geven. Gelukkig worden er jaarlijks in Nederland vele marathons georganiseerd, dus er is altijd wel een geschikte marathon te vinden. Juist daarom is het plan van Londen interessant. Een tweedaags evenement zou meer lopers kunnen toelaten, zonder dat de marathon aan aantrekkingskracht verliest. Tegelijk is het geen simpele oplossing. Een extra wedstrijddag vraagt meer van de stad, van bewoners, van verkeersmaatregelen en van de complete organisatie. Toch is de gedachte logisch. Als marathons steeds populairder worden en organisatoren niet eindeloos kunnen blijven groeien binnen één dag, dan komt vanzelf de vraag op tafel of het anders moet. Londen lijkt nu als eerste echt te onderzoeken hoe dat eruit kan zien. Daarmee wordt ook voor andere grote marathons de vraag interessant: is een tweedaags format in de toekomst misschien de enige manier om aan de groeiende vraag te voldoen? Ook voor Rotterdam Marathon zou dat op termijn een scenario kunnen zijn, al hangt dat natuurlijk af van wat praktisch en organisatorisch haalbaar is. Wat nu nog een opvallend plan lijkt, zou over een paar jaar zomaar een logische volgende stap kunnen zijn in de hardloopwereld.

Omroep Gelderland maakt indringende documentaire over hitteberoerte bij hardlopers: dit moet elke loper wetenHardlopen geldt als gezond, laagdrempelig en veilig. Juist daarom komt een hitteberoerte voor veel lopers over als iets wat anderen overkomt. Iemand die onvoorbereid is. Iemand die midden in een bloedhete zomerdag zonder plan op pad gaat. Niet een jonge, fitte hardloper met wedstrijdritme in de benen. Precies dat maakt de nieuwe documentaire van Omroep Gelderland zo indringend. In Oververhit staat het verhaal centraal van Jesper, een jonge journalist die na een halve marathon overleed aan de gevolgen van een hitteberoerte. Zijn collega’s besloten het verhaal niet alleen te vertellen uit verdriet, maar vooral uit urgentie. Want de belangrijkste boodschap van deze documentaire is misschien wel de meest ongemakkelijke: een hitteberoerte treft niet alleen onervaren sporters. Ook sterke, getrainde lopers kunnen eraan ten onder gaan. Dat gegeven schuurt met het beeld dat veel hardlopers van zichzelf hebben. Wie vaak traint, leert pijn verdragen. Wie wedstrijden loopt, weet hoe het voelt om diep te gaan. Maar juist daar zit het gevaar. De signalen van oververhitting lijken soms op gewone wedstrijdellende: duizelig, misselijk, slap, wazig, moeite met coördinatie. Veel lopers denken dan niet meteen aan gevaar, maar aan een dip die je nog even moet overbruggen. De documentaire van Omroep Gelderland legt die pijnlijke paradox bloot. Niet om angst aan te jagen, maar om kennis te vergroten. En dat is hard nodig, want een hitteberoerte is geen vaag risico voor uitzonderlijke omstandigheden. Het is een medisch noodgeval dat ook kan ontstaan bij inspanning in omstandigheden die op het eerste gezicht niet extreem lijken. Waarom deze documentaire binnen de hardloopwereld blijft hangen Het verhaal raakt, omdat het zo dicht op de sport zit zoals veel Nederlanders die kennen. Geen onbegrijpelijk topsportdrama, maar een situatie waarin veel recreanten zichzelf kunnen herkennen. Een evenement, een finish in zicht, adrenaline, publiek langs de kant en het gevoel dat stoppen geen optie meer is. Dat laatste is misschien wel een van de belangrijkste lessen. In de slotfase van een wedstrijd neem je niet altijd meer rationele beslissingen. Je lichaam protesteert, maar je hoofd vertaalt dat als vermoeidheid, doorzettingsvermogen of simpelweg een slechte dag. Voor buitenstaanders is dat vaak nog moeilijker te zien. Iemand loopt misschien nog, maar niet meer goed. Zwalkend. Vertraagd. Glazig. Verward. Juist dan gaat het mis. Omroep Gelderland maakt van Oververhit geen sentimenteel portret, maar een waarschuwend verhaal met een duidelijke maatschappelijke waarde. Voor hardlopers, maar net zo goed voor wedstrijdorganisaties, trainers, vrijwilligers en supporters langs het parcours. Wat is een hitteberoerte eigenlijk? Een hitteberoerte tijdens het sporten, vaak aangeduid als inspanningsgebonden hitteberoerte, ontstaat wanneer het lichaam tijdens of vlak na zware inspanning de warmte niet meer kwijt kan. De kerntemperatuur loopt dan gevaarlijk op en het zenuwstelsel raakt ontregeld. Dat is wezenlijk meer dan “te warm hebben” of uitdroging. Het verraderlijke is dat het niet altijd begint met spectaculaire alarmsignalen. De eerste klachten kunnen lijken op een zware terugval in een wedstrijd: een extreem warm gevoel hoofdpijn duizeligheid of wazig zien misselijkheid of braken verlies van coördinatie zwalken of moeite met recht lopen ongewoon gedrag of verwardheid plotselinge slapte In ernstigere gevallen ontstaan neurologische signalen: desoriëntatie, agitatie, vreemd gedrag, instorten of bewustzijnsverlies. En dan is er geen sprake meer van “even bijkomen”, maar van een acute medische noodsituatie. Belangrijk om te begrijpen: een hitteberoerte is niet hetzelfde als hitte-uitputting. Bij hitte-uitputting is iemand vaak nog aanspreekbaar en herstellen rust en koelen meestal snel. Bij een hitteberoerte is de situatie ernstiger, omdat de lichaamstemperatuur gevaarlijk hoog oploopt en organen beschadigd kunnen raken. Waarom ook fitte en ervaren lopers risico lopen Dat juist goed getrainde hardlopers risico lopen, klinkt tegenstrijdig. Toch is het logisch. Ervaren lopers kunnen langer doorgaan onder zware belasting. Ze zijn gewend aan ongemak. Ze zijn minder snel geneigd om uit te stappen. Waar een beginner eerder afremt, denkt een geoefende loper soms: dit hoort erbij, nog even volhouden. Daar komt nog iets bij: wedstrijden halen je makkelijker uit je normale beslispatroon. Je hebt ervoor getraind. Je hebt een doel. Misschien een PR. Misschien wil je “gewoon finishen”. In die context voelt stoppen als falen, terwijl stoppen soms juist de verstandigste keuze is. Ook relatief koele omstandigheden sluiten een hitteberoerte niet uit. Warmte, luchtvochtigheid, tempo, kleding, inspanningsduur, weinig wind, gebrekkige hitte-acclimatisatie en onvoldoende herstel kunnen samen genoeg zijn om de balans te laten kantelen. Het is dus te simpel om alleen naar de buitentemperatuur te kijken. Welke signalen je tijdens het lopen nooit moet negeren Een hitteberoerte kondigt zich niet altijd luid aan. Daarom is het slim om niet alleen op je wilskracht te vertrouwen, maar ook op duidelijke stop-signalen. Dit zijn klachten waarbij je direct gas terug moet nemen of moet stoppen: 1. Je loopt ineens niet meer rechtAls je merkt dat je gaat zwalken, je voeten niet goed meer plaatst of je motoriek vreemd aanvoelt, is dat een serieus alarmsignaal. 2. Je hoofd voelt anders dan normaalHoofdpijn, verwardheid, wazig zicht, een gevoel van desoriëntatie of het idee dat je “er niet helemaal meer bij bent” horen niet bij normaal diepgaan. 3. Misselijkheid slaat ineens hard toeEen beetje maagongemak komt in wedstrijden voor, maar plotseling misselijk worden in combinatie met hittegevoel, zwakte of duizeligheid vraagt om direct handelen. 4. Je tempo valt weg terwijl je lichaam op tilt lijktAls je benen niet meer reageren, je hartslag extreem aanvoelt en je het idee hebt dat je systeem overloopt, moet je niet redeneren vanuit karakter maar vanuit veiligheid. 5. Omstanders zien dat jij er slecht uitzietJuist omdat je het zelf niet altijd goed merkt, is feedback van anderen belangrijk. Als iemand zegt dat je bleek, rood, verward of instabiel oogt, neem dat serieus. Wat je moet doen bij een vermoedelijke hitteberoerte Hier is geen ruimte voor stoer doen. Bij een vermoeden van hitteberoerte telt snelheid. Stop direct met lopen. Zoek schaduw of een koele plek. Waarschuw EHBO of bel 112 als iemand verward raakt, instort of duidelijk neurologische klachten heeft. Begin meteen met actief koelen: overtollige kleding uit, natmaken, koude doeken gebruiken, ventileren. Bij evenementen met medische voorzieningen is snelle, agressieve koeling cruciaal. Voor omstanders geldt hetzelfde: wacht niet af of iemand “wel weer bijtrekt”. Een loper die niet meer goed reageert, vreemd gedrag vertoont of instabiel loopt, moet direct geholpen worden. Voorkomen begint niet pas op warme zomerdagen De grootste fout is denken dat hitteproblemen alleen spelen tijdens tropische wedstrijden. Natuurlijk neemt het risico toe bij warmte en hoge luchtvochtigheid, maar de basis van preventie ligt breder. Loop aangepast aan de omstandigheden. Laat je tempo niet alleen afhangen van je schema of streeftijd. Wen aan trainen in warmere omstandigheden als die eraan komen. Drink voldoende, maar zie drinken niet als complete verzekering. Plan slim met kleding, starttempo en verwachtingen. En misschien wel het belangrijkste: spreek vooraf met jezelf af dat stoppen een serieuze optie is als je lichaam signalen geeft die niet kloppen. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is het lastig. Zeker in wedstrijden. Juist daarom is een documentaire als deze relevant. Niet omdat hardlopen gevaarlijk zou zijn, maar omdat hardlopers moeten begrijpen waar de grens ligt tussen diep gaan en in de problemen raken. Een documentaire die verder gaat dan één tragedie De impact van Oververhit zit niet alleen in het persoonlijke verhaal, maar ook in de bredere vraag die erboven hangt: hoe kan het dat zoveel lopers dit risico nauwelijks kennen? In een sport waarin we veel praten over schoenen, schema’s, voeding en herstel, blijft kennis over hitteberoerte opvallend vaak oppervlakkig. Dat moet anders. Niet door angst te zaaien, maar door hardlopen slimmer en veiliger te maken. Want de juiste reactie op deze documentaire is niet minder lopen, maar beter begrijpen wat er onderweg mis kan gaan. Voor iedere loper geldt daarom dezelfde les: karakter is waardevol, doorzettingsvermogen ook. Maar geen enkele finish is belangrijker dan op tijd herkennen dat je lichaam niet meer vraagt om moed, maar om ingrijpen.

Tegelijk met de Marathon Rotterdam vindt traditiegetrouw de Enschede Marathon plaats. Waar er tegenwoordig een loting is voor de Marathon Rotterdam, groeit de Enschede Marathon jaarlijks flink door. De Enschede Marathon is niet zomaar een marathon; het is de oudste marathon van Nederland en zelfs een van de oudste van Europa. Sinds de eerste editie in 1947 heeft dit evenement zich ontwikkeld tot een van de belangrijkste hardloopevenementen van het land. Met een snel parcours, een uitstekende organisatie en een bruisende sfeer trekt de Enschede Marathon jaarlijks duizenden deelnemers, van recreanten tot internationale topatleten. [event_id=971] Een marathon met historie De allereerste editie van de Enschede Marathon werd georganiseerd in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en was bedoeld om weer sportieve energie in de stad te brengen. Sindsdien heeft de marathon een indrukwekkende reputatie opgebouwd en is het evenement uitgegroeid tot een internationaal hardloopfestijn. Door de jaren heen is het parcours meerdere keren aangepast en geoptimaliseerd. Wat altijd is gebleven, is de gastvrije sfeer en de toewijding van de stad om er elk jaar weer een groot feest van te maken. Parcours en afstanden De Enschede Marathon biedt verschillende afstanden, zodat lopers van alle niveaus kunnen deelnemen: Marathon (42,195 km) – Een snel en vlak parcours door Enschede en omliggende dorpen, ideaal voor persoonlijke records. Halve marathon (21,1 km) – Een snelle en populaire afstand met veel sfeer langs het parcours. 10 km – Een toegankelijkere afstand voor lopers die de sfeer van de marathon willen meemaken. 5 km – Geschikt voor beginners of lopers die liever een korte, snelle afstand afleggen. Daarnaast zijn er een Business Runs en Jeugdwedstrijden, wat het evenement toegankelijk maakt voor bedrijven, scholen en jonge hardlopers. Wat maakt de Enschede Marathon bijzonder? In Nederland worden verschillende bijzondere marathons georganiseerd. Wat de Enschede Marathon onderscheidt, is het snelle en vlakke parcours. Dit maakt het evenement populair onder lopers die hun persoonlijke records willen verbeteren of een Boston Marathon-kwalificatie willen behalen. Daarnaast staat Enschede bekend om de enthousiaste toeschouwers die de deelnemers massaal aanmoedigen. De marathon heeft ook een sterke internationale reputatie. Elk jaar verschijnen topatleten uit binnen- en buitenland aan de start, wat zorgt voor een spannende strijd om de winst. Sfeer en organisatie De stad Enschede leeft volledig mee met de marathon. Langs het parcours staan muziekbands, toeschouwers met spandoeken en enthousiaste vrijwilligers die zorgen voor een uitstekende verzorging. De goede bevoorrading en duidelijke bewegwijzering maken het evenement toegankelijk voor zowel ervaren als debuterende marathonlopers.