Hardloopkalender 2026: Alle hardloopevents in Nederland

De zomermaanden juli en augustus zijn traditioneel een stuk rustiger op de hardloopkalender. Veel evenementen liggen stil, veel lopers zijn op vakantie en de hitte nodigt ook niet altijd uit tot topprestaties. Maar wie denkt dat je in de zomer niet kunt hardlopen, heeft het mis. Juist in deze maanden kun je het hardlopen een nieuwe draai geven. Of je nu naar de Veluwe gaat, de Alpen of de Spaanse kust: met een beetje creativiteit en voorbereiding blijf je gewoon lekker in beweging. Vakantie = vrijheid = ruimte om te lopen Op vakantie heb je geen werkagenda, geen kinderen die op tijd naar school moeten, geen files. Dat betekent: ruimte om je dag fris te beginnen met een rustige 5 of 10 kilometer. Loop door een slapend dorp, over een bergpad of langs het strand. Juist die nieuwe omgeving maakt van elke run een kleine ontdekkingstocht.  Hoe blijf je gemotiveerd? Zonder een concreet doel of vaste structuur kun je zomaar in de “ik zie wel”-modus belanden. Prima natuurlijk, maar als je toch een beetje ritme wilt behouden, helpen deze tips: Plan een vast moment, bijvoorbeeld elke ochtend voor het ontbijt. Zet een mini-doel: bijvoorbeeld drie runs per week, of een Strava-badge halen. Gebruik lokale routes via apps als Komoot, AllTrails of de Strava Heatmap. Loop ‘s ochtends vroeg als het nog koel is. Of kies een route met schaduw. Loop op gevoel en laat het tempo los – vakantie is geen PR-periode. Meedoen aan een lokale loop? Hoewel er minder officiële wedstrijden zijn in de zomer, zijn er vaak nog wel gezellige dorpslopen of vakantieruns. Denk aan: [event_id=1368] [event_id=1756] [event_id=1185] Ben je in Nederland op vakantie? Bezoek onze volledige hardloopkalender. Ben je in het buitenland? Check lokale Facebookgroepen, toeristenbureaus of Google voor mogelijke events.  Geen wedstrijd? Organiseer je eigen micro-event Ben je met vrienden of familie op pad? Organiseer een mini-run. Kies een leuk rondje van 3 of 5 kilometer, spreek een tijd af en doe een gezamenlijke warming-up. Maak er iets luchtigs van – finishen is belangrijker dan winnen.  Wat als het écht te warm is? In de zomer kan de temperatuur flink oplopen. Houd daarom altijd rekening met: Tijdstip: loop vroeg of laat. Water: neem iets mee of zorg voor fonteinen onderweg. Kleding: draag lichte, ademende stoffen. Pas je tempo aan: beter een langzame run dan helemaal niet.  Kortom De zomer is geen excuus om stil te vallen, maar juist een kans om anders te lopen. Geen stress, geen prestatiedruk – gewoon genieten van de beweging, de omgeving en het vakantiegevoel. En wie weet ontdek je nog een nieuwe favoriete route, ver van huis.

De kans is groot dat je als hardloper ooit hebt gehoord van de term "ekiden", zeker als je weleens hebt deelgenomen aan een estafetteloop in Nederland. Maar wat is een ekiden precies, waar komt het vandaan, en waarom groeit deze vorm van hardlopen wereldwijd in populariteit? In dit artikel duiken we in de geschiedenis, de charme, de records en de belangrijkste ekidenwedstrijden ter wereld.  Wat is een ekiden? Een ekiden is een estafetteloop over lange afstand, waarbij een team van lopers samen een marathonafstand of meer aflegt. Elke loper rent een vast aantal kilometers, waarna hij of zij het stokje - in dit geval een sjerp genaamd tasuki - overdraagt aan de volgende loper. Het woord ‘ekiden’ is Japans en is een samentrekking van eki (station) en den (transmissie), wat verwijst naar de oorspronkelijke betekenis: het overbrengen van belangrijke boodschappen van station naar station. In tegenstelling tot een klassieke estafette op de atletiekbaan gaat het bij een ekiden niet om rondjes van 100 of 400 meter, maar om afstanden van 5, 10 of zelfs 20 kilometer. Teamwork en strategie spelen een minstens zo grote rol als snelheid.  De oorsprong van de ekiden De eerste ekiden werd georganiseerd in 1917 in Japan, ter herdenking van de route die boodschappers liepen van Kyoto naar Tokyo in de tijd van het keizerrijk. Deze eerste race was ruim 500 kilometer lang en duurde drie dagen. De traditie groeide snel en werd diep verweven met de Japanse sportcultuur. Vandaag de dag zijn ekidenwedstrijden razend populair in Japan, met miljoenen kijkers op tv en nationale trots voor de beste teams.  Waarom is een ekiden zo bijzonder? Wat de ekiden uniek maakt, is de combinatie van individuele inspanning en collectieve prestatie. Je loopt als individu je eigen afstand, maar alles draait om het team. Elke seconde telt — niet alleen voor je eigen eer, maar voor het gezamenlijke resultaat. De overdracht van de tasuki is een symbolisch én emotioneel moment: je draagt de verantwoordelijkheid letterlijk over op je teamgenoot. Voor veel lopers voelt een ekiden als een mix van een serieuze wedstrijd en een gezamenlijk avontuur. Of je nu meedoet aan een lokale ekiden met vrienden of aan een grootschalig evenement, het gevoel van verbondenheid is enorm.  Ekiden in Nederland Ook in Nederland worden ekidenwedstrijden georganiseerd, maar kent het nog geen grote bekendheid. Het wordt vaak georganiseerd over de klassieke marathonafstand (42,195 km), verdeeld over zes lopers: 2 x 5 km 2 x 10 km 2 x 7,195 km Bekende ekidens in Nederland zijn onder andere: Ekiden Utrecht Ekiden Almere Bredase Ekiden Ekiden Nijmegen Haagse Ekiden Deze evenementen trekken recreanten, bedrijventeams én fanatieke hardlopers aan. De sfeer is gemoedelijk, maar de competitie is vaak stevig. Dankzij het estafettekarakter kun je ook als loper die (nog) geen halve of hele marathon aankan, toch meedoen aan een groot loopavontuur.  Internationale ekidens De bakermat van de ekiden blijft Japan, waar jaarlijks honderden ekidens worden georganiseerd, van schoolwedstrijden tot professionele topwedstrijden. De bekendste internationale ekidenwedstrijden zijn: Hakone Ekiden (Japan)Een tweedaagse universiteitswedstrijd die jaarlijks rond nieuwjaar wordt gehouden en miljoenen kijkers trekt. Het parcours beslaat ruim 200 kilometer tussen Tokyo en Hakone. All-Japan Corporate Ekiden ChampionshipsHierin strijden Japanse bedrijfsteams, vaak met profatleten, tegen elkaar op het hoogste niveau. Chiba Ekiden (voorheen)Deze internationale estafette tussen landenteams werd gehouden in Chiba en bracht jarenlang wereldtoppers bij elkaar, maar werd na 2013 afgeschaft wegens teruglopende belangstelling. Great Ekiden (voorheen)In de jaren 90 en begin 2000 organiseerde de IAAF een World Ekiden Championship met internationale topteams. Deze kreeg echter geen vaste plek op de atletiekkalender. Wereldrecords ekiden Hoewel ekiden geen officiële World Athletics-discipline is, worden er wél records bijgehouden, met name op de klassieke marathonafstand in teamverband. Het wereldrecord voor de marathon-ekiden (42,195 km verdeeld over zes lopers) staat op naam van het Keniaanse team, gelopen tijdens de Chiba Ekiden in 2005: 1:57:06 – Team Kenia (mannen) 2:11:41 – Team Japan (vrouwen)Dat betekent een gemiddeld tempo van 2:46 per kilometer: ongekend snel, zelfs voor topatleten. De toekomst van ekiden De ekiden heeft zich vanuit Japan over de hele wereld verspreid. Grote bedrijven organiseren ekidens als teambuilding-evenement, studenten gebruiken het als onderlinge competitie, en recreatieve lopers doen mee voor de lol. In het tijdperk van individuele prestaties en PR’s zorgt de ekiden voor iets unieks: samen lopen, samen winnen of verliezen. En misschien is dat precies waarom het zo aanspreekt. Want of je nu een 5 km-loper bent of een marathonveteraan, binnen een ekiden-team ben je onmisbaar. Zelf meedoen aan een ekiden? Houd onze hardloopkalender op Nextrace.nl in de gaten: we verzamelen alle ekidens in Nederland en voegen er regelmatig nieuwe aan toe. Loop je voor het eerst mee? Vergeet dan niet: het draait om het doorgeven van de tasuki, maar vooral om samen een mooie dag beleven.

Bij de meeste hardloopevenementen weet je precies waar je aan toe bent. Vijf kilometer, tien kilometer, een halve marathon of misschien een hele. Je start, je loopt naar de finish en daar stopt het verhaal. Bij een Last Man Standing werkt dat anders. Daar is de finish geen streep op de weg, maar een vraag: kun jij nóg een keer starten? Dat is ook het idee achter de nieuwe Last Man Standing van de Lingezegen Run, die op zondag 22 november 2026 voor het eerst wordt georganiseerd in Park Lingezegen bij Elst. De opzet is even simpel als genadeloos: iedere twintig minuten start een nieuwe ronde van drie kilometer. Wie niet op tijd terug is, ligt eruit. Wie niet meer start, ligt eruit. En wie als laatste overblijft, wint. [event_id=1834]   Wat is een Last Man Standing? Een Last Man Standing is een afvalrace voor hardlopers. Niet de snelste loper wint automatisch, maar de loper die het langst blijft doorgaan. Het format draait om herhaling, herstel en mentale weerbaarheid. Je loopt een ronde binnen een vaste tijd, gebruikt de resterende minuten om te drinken, eten, naar het toilet te gaan of even te zitten, en daarna begint alles opnieuw. Dat maakt het concept zo verraderlijk. In het begin voelt het vaak makkelijk. Het tempo ligt meestal niet hoog en veel deelnemers denken na een paar rondes: dit kan ik uren volhouden. Maar langzaam verandert de wedstrijd. De pauzes worden korter, de benen zwaarder en het hoofd onrustiger. Het moeilijkste moment is vaak niet de ronde zelf, maar het opnieuw opstaan wanneer de volgende start nadert. De link met de backyard ultra De bekendste vorm van dit concept is de backyard ultra. Daarbij lopen deelnemers elk uur een ronde van 6,706 kilometer, oftewel 4,167 mijl. Die afstand is niet toevallig gekozen: wie 24 uur lang elk uur zo’n ronde loopt, komt uit op 100 mijl. De officiële backyard ultra wordt gelopen tot er nog maar één deelnemer over is. Iedereen die eerder stopt, krijgt in principe geen finishklassering. Alleen de laatste loper wint.  De oorsprong van dit format ligt bij de Amerikaanse ultralooporganisator Gary Cantrell, beter bekend als Lazarus Lake. Hij is ook een van de bedenkers van de beruchte Barkley Marathons. De oorspronkelijke backyard ultra, Big’s Backyard Ultra, wordt gehouden in Bell Buckle, Tennessee, en groeide uit tot hét internationale ijkpunt voor dit type wedstrijd. Waarom dit format zo populair is De aantrekkingskracht van Last Man Standing zit in de eenvoud. Iedereen begrijpt de regels meteen. Je hoeft geen ingewikkelde puntentelling te volgen, geen pacetabel uit je hoofd te leren en geen vaste eindafstand te halen. De opdracht is steeds dezelfde: haal de volgende ronde. Tegelijk is het format psychologisch bijzonder zwaar. Bij een marathon tel je af naar de finish. Bij een Last Man Standing weet je niet precies wanneer het klaar is, of in de compacte variant van Lingezegen: je weet dat het tot maximaal 17:00 uur duurt, maar niet hoeveel lopers er dan nog over zijn. De wedstrijd speelt zich daardoor niet alleen af op het parcours, maar vooral tussen de oren. Ook tactiek speelt een grote rol. Loop je rustig en houd je energie over, maar heb je weinig pauze? Of loop je iets sneller, zodat je langer kunt zitten, eten en herstellen? Te hard lopen kan je later opbreken. Te langzaam lopen betekent stress bij elke doorkomst. De beste aanpak zit ergens in het midden: zuinig, beheerst en mentaal koel blijven. Grote internationale voorbeelden Internationaal is Big’s Backyard Ultra het bekendste voorbeeld. Daar komen de sterkste backyardlopers ter wereld samen voor een race die dagen kan duren. In 2023 won de Amerikaan Harvey Lewis de Backyard Ultra World Championship na 108 rondes, goed voor ongeveer 450 mijl, oftewel ruim 724 kilometer. In 2025 ging de lat opnieuw omhoog. De Australiër Phil Gore won Big’s Backyard Ultra na 114 rondes, goed voor 764 kilometer in bijna vijf dagen. Daarmee liet hij zien hoe extreem dit format kan worden wanneer de beste ultralopers ter wereld elkaar blijven opjagen. Ook België heeft een bijzondere plek in de recente backyardgeschiedenis. Tijdens het wereldkampioenschap voor landenteams in 2024 liepen Merijn Geerts, Ivo Steyaert en Frank Gielen ieder 110 rondes. België won dat kampioenschap, waaraan teams uit 63 landen deelnamen.  Lingezegen kiest voor een compacte variant De Last Man Standing van de Lingezegen Run is duidelijk geïnspireerd op de backyard ultra, maar kiest voor een toegankelijker en compacter format. Geen rondes van 6,7 kilometer per uur, maar drie kilometer per twintig minuten. Omgerekend is dat een tempo van 6:40 per kilometer om precies op tijd binnen te zijn. Dat maakt het evenement interessant voor een brede groep lopers. Je hoeft geen doorgewinterde ultraloper te zijn om mee te doen. De eerste rondes zijn voor veel recreatieve lopers goed haalbaar. Maar na acht rondes staat er al 24 kilometer op de teller. Na twaalf rondes is dat 36 kilometer. En wie de volledige zes uur volmaakt, loopt 18 rondes: 54 kilometer. Daarmee zit de uitdaging precies op de grens tussen toegankelijk en serieus. Het begint als een ontspannen duurloop, maar eindigt voor de overblijvers als een mentale test. Een strijd tegen jezelf en tegen de klok Het mooie aan een Last Man Standing is dat iedere deelnemer zijn eigen wedstrijd loopt. Voor de een is vijf rondes een overwinning. Voor de ander begint de echte strijd pas na de marathonafstand. Omdat het veld ronde na ronde kleiner wordt, ontstaat er bovendien een bijzondere sfeer. De lopers die doorgaan, worden zichtbaarder. Het publiek leert de gezichten kennen. Elke nieuwe start voelt iets zwaarder, maar ook iets heldhaftiger. Dat past goed bij een kleinschalig evenement als de Lingezegen Run. Met maximaal 250 deelnemers blijft het overzichtelijk en persoonlijk. Zeker in de latere fase, wanneer de groep steeds verder uitdunt, kan juist die intieme setting het verschil maken. Waarom Last Man Standing bij deze tijd past Hardlopen is de laatste jaren steeds veelzijdiger geworden. Naast de klassieke wegwedstrijden groeit de belangstelling voor trails, ultra’s, estafettevormen en evenementen waarbij beleving minstens zo belangrijk is als de eindtijd. Een Last Man Standing past perfect in die ontwikkeling. Het is geen gewone wedstrijd over een vaste afstand, maar een verhaal dat zich ronde voor ronde ontvouwt. Voor toeschouwers is het format bovendien makkelijk te volgen. Elke twintig minuten gebeurt er iets. Wie komt nog binnen? Wie haalt de start opnieuw? Wie oogt sterk, wie begint te wankelen? De spanning bouwt zich langzaam op, zonder dat je daarvoor urenlang ergens langs een parcours hoeft te wachten. De charme van blijven staan Uiteindelijk draait Last Man Standing niet om stoerdoenerij, maar om volhouden. Om doseren. Om omgaan met twijfel. Om nog één keer vertrekken terwijl je lichaam liever blijft zitten. Dat maakt het format zo aantrekkelijk. Het geeft recreatieve lopers een voorproefje van de ultrawereld, zonder dat de instap meteen extreem hoeft te zijn. En het geeft ervaren lopers een podium waarop niet alleen snelheid telt, maar vooral geduld, strategie en mentale hardheid. In Park Lingezegen krijgt Nederland er daarmee een bijzonder hardloopconcept bij. Een wedstrijd zonder klassieke finish, maar met een vraag die na elke ronde terugkomt: sta je nog een keer op?

Afgelopen zondag werd opnieuw duidelijk hoe groot de invloed van warmte kan zijn op een hardloopevenement. Bij meerdere loopevenementen in Nederland raakten deelnemers onwel door de drukkende omstandigheden. Vooral in Groningen, Utrecht en Amersfoort moesten hulpdiensten in actie komen. In Groningen werd de eerste Marathon van Groningen sinds lange tijd gelopen. Het evenement trok volgens de berichtgeving ongeveer 12.000 deelnemers, verdeeld over verschillende afstanden. In de loop van de dag schaalden de hulpdiensten op, omdat op meerdere plekken langs het parcours medische hulp nodig was. Volgens de veiligheidsregio ging het uiteindelijk om zeven deelnemers die onwel werden. Twee van hen zijn naar het ziekenhuis gebracht, de anderen konden ter plekke worden behandeld. [event_id=2505] Ook elders in het land ging het mis. Bij de Utrecht Marathon werd een deelnemer onwel, waarna een traumahelikopter werd ingezet. In Amersfoort werden volgens de berichtgeving twee deelnemers onwel en naar het ziekenhuis gebracht. Zowel in Utrecht als in Amersfoort is volgens de Veiligheidsregio Utrecht iemand gereanimeerd. [event_id=2149] [event_id=1068] Warmte hoeft niet extreem te zijn om zwaar te vallen Opvallend is dat het niet om extreme zomerse temperaturen ging. In Groningen werd gesproken over ongeveer 20 tot 21 graden, maar wel met drukkende omstandigheden. Juist die combinatie kan verraderlijk zijn. Zeker wanneer lopers de weken ervoor vooral in koeler weer hebben getraind, kan een relatief warme wedstrijddag ineens zwaar vallen. Bij de Marathon van Groningen werd vooraf al opgeroepen om voldoende te drinken en goed naar het eigen lichaam te luisteren. Tijdens het evenement zorgde de brandweer op twee plekken voor extra verkoeling met waterverneveling. Volgens lokale berichtgeving kwamen de meeste problemen vooral voor bij deelnemers aan de halve marathon, onder meer in de laatste kilometers. Water, tempo en luisteren naar signalen Na afloop klonk er discussie over de omstandigheden onderweg. Sommige deelnemers gaven aan dat er te weinig waterpunten waren, terwijl andere lopers juist meldden dat er voldoende verzorging was. Feit blijft dat warmte tijdens een wedstrijd om meer vraagt dan alleen een extra bekertje water. Lopers moeten hun tempo durven aanpassen, eerder drinken dan normaal en alert blijven op signalen als duizeligheid, rillingen, desoriëntatie of plotseling prestatieverlies. Voor organisatoren ligt er eveneens een grote verantwoordelijkheid. Bij warm weer draait het niet alleen om starttijden en waterposten, maar ook om communicatie, schaduw, medische bezetting, noodscenario’s en duidelijke instructies aan deelnemers. De afweging om een onderdeel aan te passen of af te gelasten blijft lastig, maar de gebeurtenissen van zondag laten zien hoe snel een sportieve dag kan omslaan. Een waarschuwing voor de komende zomer De incidenten komen op een moment waarop er al meer aandacht is voor hitte bij hardlopers. Eerder schreef Nextrace over de indringende documentaire van Omroep Gelderland over hitteberoerte bij hardlopers. Die documentaire laat zien dat hitteproblemen niet alleen iets zijn voor ongetrainde lopers of extreme omstandigheden. Ook fitte deelnemers kunnen in de problemen komen wanneer inspanning, warmte en wedstrijdspanning samenkomen. Lees ook: Omroep Gelderland maakt indringende documentaire over hitteberoerte bij hardlopers De marathonzondag van 31 mei is daarmee vooral een waarschuwing. Niet om hardlopen in warm weer onmogelijk te maken, maar wel om er serieuzer mee om te gaan. Voor lopers betekent dat: pas je doel aan de omstandigheden aan. Voor organisatoren betekent het: bereid je voor op scenario’s waarin warmte zwaarder uitpakt dan de thermometer op het eerste gezicht doet vermoeden.

De Big Five Marathon in Zuid-Afrika biedt hardlopers een unieke kans om door een van de mooiste natuurreservaten ter wereld te rennen. Deze marathon staat bekend om zijn uitdagende parcours dat dwars door het hart van de Afrikaanse wildernis loopt, waarbij lopers de mogelijkheid hebben om de beroemde Big Five in hun natuurlijke habitat te zien. We hebben deze marathon niet voor niks eerder benoemd als één van de meest bijzondere marathons ter wereld. Het parcours en de uitdaging Het parcours van de Big Five Marathon loopt door het Entabeni Safari Conservaat, een privéreservaat in het hart van de Limpopo-provincie. Het parcours bevat zowel zandwegen als steile rotsachtige hellingen, en het is niet ongewoon dat lopers onderweg zebra’s, giraffen of zelfs leeuwen tegenkomen. De combinatie van hoogteverschillen, onverharde paden en de aanwezigheid van wilde dieren maakt deze marathon tot een van de meest avontuurlijke ter wereld. Voorbereiding op de race De voorbereiding op de Big Five Marathon vereist een goede conditie en een specifieke training gericht op het lopen op ruw terrein. Lopers moeten ook voorbereid zijn op het onvoorspelbare weer en de hogere hoogtes waarop het conservaat ligt. Het wordt aanbevolen om trainingen in te plannen die zowel kracht als uithoudingsvermogen bevorderen, met een focus op heuveltraining. Wat maakt deze marathon speciaal? Naast de fysieke uitdagingen biedt de Big Five Marathon een kans om dicht bij de natuur te komen op een manier die maar weinig andere marathons bieden. De race gaat gepaard met een week van safari-activiteiten, waardoor lopers en hun gezinnen de unieke flora en fauna van het gebied kunnen ervaren. Praktische tips Wildlife veiligheid: Het is cruciaal om tijdens de race instructies van de organisatoren en parkrangers te volgen om de veiligheid van zowel de lopers als de dieren te waarborgen. Reis en verblijf: Plan je reis goed en boek je verblijf ruim van tevoren, aangezien de marathon samenvalt met safari-tours die deel uitmaken van het marathonpakket. Hydratatie en voeding: Zorg voor voldoende hydratatie en neem energierijke snacks mee, vooral omdat de race langer kan duren door de moeilijke omstandigheden. Conclusie De Big Five Marathon is meer dan alleen een hardloopwedstrijd; het is een avontuur dat je dwars door het spectaculaire landschap van een Zuid-Afrikaans natuurreservaat voert. Voor degenen die op zoek zijn naar een marathonervaring die zowel fysiek als visueel verbazingwekkend is, biedt deze race een onvergetelijke ervaring. Waag de sprong en ervaar een van de meest unieke marathons ter wereld!