Hardloopkalender 2026: Alle hardloopevents in Nederland

In deze nieuwe Nextrace-serie vertellen lopers over één wedstrijd die ze nooit meer vergeten: door het parcours, door de voorbereiding en door alles wat er onderweg mis kan gaan (en toch weer goed komt). In dit eerste deel neemt Chris Leibbrandt je mee de Zwitserse Alpen in, waar hij samen met zijn vrouw Lara als duo de Eiger E250 liep. Door: Chris Leibbrandt ‘It never always gets worse.’ – David Hurton Die zin droegen Lara en ik afgelopen zomer als mantra mee de bergen in. We stonden in Grindelwald aan de start van de Eiger E250, een berg-ultra van ruim 250 kilometer die je in teams loopt. 82 uur later kwamen we samen over de finish. Het werd een avontuur met enorme pieken en diepe dalen. Van eerste rondjes naar het ultravirus Sinds 2015 ben ik een ‘hardloper’. In het begin liep ik een paar keer per week, met beperkte kennis en een beperkt schema. In 2017 hoorde ik voor het eerst over ultrarunning: verder lopen dan een marathon. Fascinerend, maar ook onvoorstelbaar. Alsof 42,2 kilometer nog niet ver genoeg is. Later dat jaar liep ik mijn eerste ultra: de 46 kilometer lange La Chouffe Trail in de Belgische Ardennen. Sindsdien heb ik het ultravirus goed te pakken, en dat heb ik met plezier doorgegeven aan vrienden én aan mijn partner. Tegenwoordig loop ik zo’n zes keer per week en is mijn focus verschoven naar bergultra’s: wedstrijden met bakken hoogtemeters, een technisch parcours over smalle alpiene paadjes en weersomstandigheden die je niet kunt plannen. Waarom de Eiger E250 ons riep In het najaar van 2024 schreven Lara en ik ons in voor een ambitieus hardloopproject: de Eiger E250, in juli 2025. Deze ultra is onderdeel van de UTMB-series, start en finisht in Grindelwald (Zwitserland) en loopt rondom het Jungfrau-massief. Volgens de organisatie is het parcours ongeveer 250 kilometer lang met zo’n 18.000 hoogtemeters. Je loopt in teams van twee of drie, vooral om veiligheidsredenen. De aantrekkingskracht zat in twee dingen. Ten eerste het teamconcept. Hardlopen is vaak een individuele sport, maar samen racen geeft een compleet andere dynamiek. Ten tweede de grootsheid van de opgave: dit is zo’n race waarvan je vooraf eerlijk gezegd niet weet hoe het uitpakt. Finishen is allesbehalve vanzelfsprekend. Trainen zonder bergen Nederland is niet het ideale land om je op een berg-ultra voor te bereiden. Er zijn simpelweg geen echte bergen. Toch kun je veel doen, zolang je creatief bent en vooral één ding serieus neemt: zoveel mogelijk time on feet maken. Langzaam bouwden we ons volume uit en voegden we, naarmate de race dichterbij kwam, steeds meer specifieke trainingen toe. Hoogtemetertrainingen deden we op steile stuwwallen bij ons in de buurt: op zondagochtend drie uur lang omhoog en omlaag, 2000 hoogtemeters bij elkaar sprokkelen en daarna nog 20 kilometer ‘uitlopen’. Daarnaast stonden we wekelijks op de loopband, vaak met een gewichtsvest en de helling op 25%. Vrijwel alle trainingen waren laag in intensiteit en het totale volume per week groeide gestaag. In de piekweken trainden we zo’n 15 uur. Achteraf weet ik: fysiek moet je vooral belastbaar zijn en je blessurerisico zo laag mogelijk houden. Maar bij een ultra van meerdere dagen wordt de echte wedstrijd uiteindelijk in je hoofd uitgevochten. Mentale veerkracht is geen bijzaak, het is de sport. De start: 20 kilometer cadeau en direct gedoe Op 16 juli, om 08.00 uur, klonk het startschot en hobbelden we rustig het dorp uit, op weg naar de eerste klim. Net voor de start kregen we te horen dat er vanwege een noodzakelijke omleiding door een rotslawine ongeveer 20 kilometer extra aan het parcours was toegevoegd. Een lekker begin. Na 30 kilometer moesten we allebei al even stoppen en gaan zitten om goed te kunnen eten. In de 10 kilometer daarna zei Lara geen woord: misselijkheid en duizeligheid. En dan, even later, voelde alles ineens weer prima en konden we eten en drinken alsof er niets aan de hand was. Achteraf gezien was het bijna geruststellend dat het zo vroeg al stroef ging. Het liet ons zien dat een dip niet per se het einde van je race is. Het kan vanzelf weer beter gaan. Eerste nacht: het weer dat je klein maakt Tijdens de eerste nacht klommen we naar een van de hoogste punten van het parcours, op ongeveer 2800 meter hoogte. Ik doe al jaren aan alpiene bergsport, maar zulk heftig weer had ik nog niet meegemaakt. De temperatuur zat onder nul, de wind was zo hard dat Lara me moest vasthouden om niet om te waaien en het zicht was nog maar een paar meter. We liepen over een gletsjer en volgden breeklichtjes. Langs de route lag een berghut die speciaal voor het evenement open was. Binnen zagen we teams gewikkeld in dekens, sommigen met duidelijke onderkoelingsverschijnselen. Dat beeld blijft bij je. Nacht twee: het diepe dal Toen we de tweede nacht ingingen, hadden we zo’n 140 kilometer in de benen en bij elkaar ongeveer 90 minuten geslapen. Rond 03.00 uur, na 43 uur racen, ging het goed mis. Lara voelde zich abrupt heel slecht en moest veel overgeven. We gingen op een berghelling onder onze noodreddingsdekens liggen, in de hoop dat het vanzelf zou zakken. Dat gebeurde niet. Pas toen het licht werd, zag ik in de buurt een oude schaapshut. Daar konden we liggen en kon Lara even slapen. Heel langzaam lukte het weer om een beetje te eten en te drinken. Rond 10.00 uur gingen we stap voor stap verder omhoog. Boven at Lara twee waterijsjes. Vanaf daar was het nog ruim 12 uur tot de volgende verzorgingspost. In die uren kreeg ze bijna niets binnen, maar we bleven bewegen. En toen, wonder boven wonder, bereikten we de post. We namen ruim de tijd. En daarna? Daarna vlogen we teams voorbij. Lara was herrezen uit een onvoorstelbaar diep dal. It never always gets worse. De finish en wat we meenamen Na drie nachten, 82 uur racen en ongeveer drie uur slaap kwamen we over de finish. Met tranen in de ogen vielen we elkaar in de armen. Wat waren we trots op elkaar. Deze race was uniek omdat het zo’n onbekend terrein is: je hebt geen idee hoe je lichaam en hoofd reageren als je dagen achter elkaar doorgaat. Maar vooral ook omdat we het samen deden. We leefden er samen naartoe, beleefden elke minuut van de race als team, bogen tegenslagen om naar weer in beweging komen en huilden samen bij de finish. Herinneringen die je de rest van je leven meedraagt. Ben je benieuwd hoe het er onderweg uitzag? Hieronder een korte documentaire over onze race. Van dromen naar doen: 6-uurs van Amerongen De Eiger E250 is geen instap-ultra. Voor mij is deze race het resultaat van jarenlang consistent trainen, bergsport beoefenen en wedstrijden langzaam langer en complexer maken. Het is een ultra in het kwadraat. Maar elke ultra heeft z’n charme. En het hoeft natuurlijk niet meteen extreem. Ook in Nederland worden volop ultra’s georganiseerd: van 50 kilometer trailwedstrijden tot meedogenloze 24-uurs races. En als je (nog) niet aan ‘ultra’ toe bent: een kortere trailrun kan minstens zo’n avontuur zijn. Een 30 kilometer trail in de bergen kan zomaar uitmonden in acht uur onderweg zijn. De kans is groot dat je jezelf dan tegenkomt. Wil je de stap richting een eerste ultra zetten, dan zou ik altijd adviseren om te beginnen met een ‘kleine’ ultra: iets wat nét binnen je mogelijkheden valt. Uitdagend, maar haalbaar. Lara en ik organiseren dit jaar voor het eerst ook zelf een ultra-evenement, en dat in onze eigen achtertuin. Op 2 mei 2026 is er de 6-uurs van Amerongen: een trailevent waarbij je in zes uur tijd zoveel mogelijk rondes door de Amerongse bossen loopt. Elke ronde is ongeveer 3,2 kilometer lang en telt ruim 80 hoogtemeters. Je kunt individueel starten of als duo. Voor wie zes uur solo te veel klinkt, is die duo-optie juist een mooie instap: samen voltooi je een ultra. Het parcours is, voor Nederlandse begrippen, technisch en dus echt uitdagend. Onze missie als organisatoren is simpel: mensen samenbrengen die de passie voor (ultra)trails delen. Wie weet zien we elkaar daar.

Met dit winterse weer is het lastig voor te stellen dat je in april weer in de voorjaarszon loopt. Maar op een zondag in april merk je in Hoogeveen meteen dat het Cascaderun-dag is. Er is publiek langs de route, er zijn muziekpunten en in het centrum is het de hele ochtend bedrijvig. De Cascaderun is al jaren zo’n evenement waar je als loper én als toeschouwer makkelijk in meegezogen wordt. En met de editie van zondag 19 april 2026 in aantocht, komt die bekende voorjaarskriebel weer terug. De komende editie: dit zijn de belangrijke data Even praktisch, want dit is precies waarom het nu actueel is: Wedstrijddag: zondag 19 april 2026 Sluiting inschrijving (reguliere onderdelen): donderdag 19 maart 2026 Startnummer en shirt ophalen: zaterdag 11 april 2026 (09:00–16:00) En er is nóg een deadline die dichterbij ligt: wie mee wil doen aan Cascaderun Vitaal (met begeleiding en clinics van januari tot en met april) moet zich uiterlijk zondag 18 januari aanmelden. [event_id=972] 5 of 10 mijl: snel, strak en vol sfeer De Cascaderun draait om de klassiekers: 5 en 10 Engelse mijl. De 10 mijl is volledig verhard en tijdens het event verkeersvrij. Onderweg is er verzorging en de organisatie zet nadrukkelijk in op sfeer: bands, groepen en dj’s langs de route. Ook handig: er is een GPX-bestand beschikbaar voor wie graag vooraf verkent met sporthorloge. Wie van tijden houdt: de organisatie noemt de volgende parcoursrecords: 5 mijl heren: Charles Korir – 23:12 (2011) 5 mijl dames: Elizeba Cherono – 25:55 (2014) 10 mijl heren: Nicholas Makau – 47:05 (2016) 10 mijl dames: Lucy Macharia – 54:00 (2012)  De testlopen: elke maand samen het parcours op Wat de Cascaderun extra slim aanpakt: je kunt maanden van tevoren al “instappen” via de testlopen. Die zijn ideaal als je het parcours een keer wilt voelen, of gewoon lekker in een groep wilt lopen zonder gedoe. De opzet is laagdrempelig: je loopt de officiële 5- of 10-mijlroute, je sluit aan in tempo-groepjes (op verwachte eindtijd), er lopen ervaren “hazen” mee, inschrijven voor de testlopen is niet nodig. Voor deze editie staan er acht testlopen op de kalender, met onder meer: 25 januari, 15 februari, 8 maart, 22 maart en 12 april richting raceday. Even terugkijken: wie wonnen er in 2025? Vorig jaar (13 april 2025) waren de tijden alvast een mooie reminder dat de Cascaderun niet alleen een gezellig volksfeest is, maar ook gewoon hard gaat. 5 mijl heren: Richard Douma uit Hoogeveen won overtuigend in 23:24, voor Nick Marsman (24:18) en Mads Meijer (24:48). 5 mijl dames: Margrethe Koops was de snelste vrouw in 30:00, gevolgd door Ilse Polman (31:12) en Mariska Kramer (31:46). 10 mijl heren: Nasim Soliman finishte als eerste in 54:36, voor Erik-Jan van der Biezen (55:22) en Timo van der Weide (56:25). 10 mijl dames: Bij de vrouwen ging de winst naar Margriet de Vries in 1:03:49, gevolgd door Moniek van den Berg (1:04:31) en Lianne Vos (1:06:15). Een loop met een Hoogeveens verhaal De Cascaderun is niet uit het niets komen aanwaaien. Volgens Wikipedia ontstond het idee in 2005, werd de stichting in 2006 opgericht en vond de eerste editie plaats in 2007. De naam verwijst naar De Cascade: het waterkunstwerk dat door de Hoofdstraat loopt en de stad een eigen gezicht geeft. Als je het leuk vindt om dit jaar mee te doen: check vooral op tijd de sluitingsdatum van de inschrijving en prik meteen één of twee testlopen in je agenda. Dat maakt 19 april een stuk minder spannend en vooral een stuk leuker.

Bij een marathon in Nederland of het buitenland zie je ze overal: pacers met een vlag of ballon waarop een finishtijd staat. Denk aan 3:30, 4:00 of 4:30. Het idee is simpel: je loopt mee en komt uit op (ongeveer) die eindtijd. Maar is achter een pacer lopen altijd slim? In dit artikel lees je de belangrijkste voordelen en nadelen van een pacer, plus praktische tips om er maximaal voordeel uit te halen. Wat is een pacer bij een marathon? Een pacer (ook wel tijdloper) is iemand die een zo constant mogelijk tempo gedurende 42,195km loopt om een vooraf afgesproken marathontijd te halen. Vaak lopen pacers in een groep en zijn ze herkenbaar aan een ballon, vlag of bord. Voor veel lopers is meelopen met een pacer een handige manier om een doeltijd te halen, bijvoorbeeld een marathon onder de 4 uur. De 5 voordelen van achter een pacer lopen 1. Je loopt een stabiel tempo Een van de grootste voordelen van een pacer is tempocontrole. Zeker bij een marathon is te hard starten de nummer 1 fout. Een pacer helpt je om vanaf kilometer 1 een tempo te lopen dat past bij je eindtijd. 2. Minder naar je sporthorloge kijken Als je met een pacer loopt, hoef je minder te rekenen en te corrigeren. Dat scheelt mentale energie. Vooral in drukke startvakken of op stukken met veel inhaalwerk is dat prettig. 3. Groepsgevoel en motivatie Meelopen met een pacergroep geeft steun. Je zit niet alleen in je hoofd, maar loopt samen. Dat helpt bij lastige momenten, bijvoorbeeld rond kilometer 30, waar de marathon voor veel lopers pas echt begint. 4. Mogelijk voordeel bij wind Loop je bij wind op kop, dan kan een groep net wat rust geven. Je hoeft minder alleen “het werk” te doen. 5. Duidelijk plan richting jouw marathontijd Een pacer maakt je doel concreet. Niet “ik hoop op 3:59”, maar: “ik blijf bij de 4 uur pacer”. Dat helpt je focus. De 5 nadelen van achter een pacer lopen 1. Het tempo is niet altijd perfect voor jouw marathon Een pacer loopt voor een eindtijd, maar niet per se voor jouw ideale strategie. Sommige lopers presteren beter met een negatieve split (rustiger starten, later versnellen). Als de pacer juist in het begin iets sneller loopt, kan dat jou later energie kosten. 2. Drukte rond de pacer Pacers trekken veel lopers aan. Dat betekent: slalommen, inhouden, versnellen, weer inhouden. Die onrust kan je loopstijl minder efficiënt maken, zeker in de eerste helft. 3. Te veel vertrouwen op de pacer Een veelgemaakte fout: je negeert je eigen gevoel omdat “de pacer het wel weet”. Als het tempo te zwaar voelt, maar je blijft hangen, kan je marathon in het laatste uur uit elkaar vallen. 4. Voeding en drinken kunnen botsen met jouw plan Jij hebt jouw gels, jouw drinkmomenten en jouw behoefte. Een pacergroep loopt door, en dat kan ervoor zorgen dat je een drankpost net te gehaast pakt of een gel uitstelt. 5. Pacers zijn ook mensen De meeste pacers doen fantastisch werk, maar fouten komen voor: iets te hard lopen, GPS-afwijkingen, drukte, een mindere dag. Zie een pacer daarom als hulpmiddel, niet als garantie. 7 tips om slim met een pacer te lopen (zonder jezelf op te blazen) Kies een realistische pacer: liever net iets conservatief dan te ambitieus. Loop niet letterlijk onder de ballon: ga een paar meter achter of naast de groep voor meer rust. Blijf je eigen lichaam checken: ademhaling, hartslag (als je daarop loopt) en spierspanning. Houd je voedingsplan aan: pacer of niet, jouw gelmomenten zijn heilig. Laat los als het tempo te hoog is: beter 10 seconden per km rustiger dan volledig instorten. Gebruik de pacer vooral in de eerste 25 km: daarna wordt het jouw race. Durf juist weg te lopen als je je goed voelt: soms is de pacer nét te behoudend voor jouw dag. Conclusie: wel of niet achter een pacer lopen? Achter een pacer lopen bij een marathon heeft duidelijke voordelen: een stabiel tempo, minder stress en extra motivatie. De nadelen zitten vooral in drukte en het risico dat je je eigen signalen negeert. De beste aanpak is simpel: gebruik de pacer als richtlijn, maar loop je eigen marathon. Blijf zolang het goed voelt. En als het niet meer klopt, durf dan los te laten.

Een nieuw jaar is begonnen, en dat betekent nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen en vooral nieuwe hardloopevenementen! Maar hoe zorg je ervoor dat je jaar logisch is opgebouwd en dat je niet over- of ondertraind raakt? Een goed geplande hardloopkalender is essentieel om gemotiveerd te blijven en blessures te voorkomen. In dit artikel helpen we je jouw hardloopjaar slim en effectief te plannen.  Stap 1: Kijk terug op het afgelopen jaar Voordat je vooruit kijkt, is het goed om even stil te staan bij wat je het afgelopen jaar hebt bereikt. Welke evenementen vond je geweldig? Welke doelen heb je behaald? En misschien nog belangrijker: wat wil je anders doen? Schrijf op wat je motiveerde en waar je trots op bent, maar wees ook eerlijk over wat beter kan. Misschien liep je te veel wedstrijden, of juist te weinig uitdagende runs. Deze inzichten helpen je om een gebalanceerd plan te maken.  Stap 2: Stel je doelen voor 2026 Wat wil je dit jaar bereiken? Dit kunnen grote doelen zijn, zoals het lopen van je eerste marathon, of kleinere, zoals het verbeteren van je 5 km-tijd. Zorg ervoor dat je doelen specifiek, meetbaar en haalbaar zijn. Beginner: Wil je je eerste hardloopevenement lopen? Kies een 5 km of 10 km in het voorjaar als eerste doel. Ervaren loper: Focus op een halve of hele marathon, of kies een uitdagende trailrun. Avontuurlijke loper: Ga voor een unieke loop in het buitenland, zoals een wintertrail of een run door een bijzonder natuurgebied. Stap 3: Bouw je jaar op in seizoenen Een goed hardloopjaar kent piekmomenten en rustperiodes. Dit is belangrijk om fysiek en mentaal fit te blijven. Hier is een mogelijke seizoensindeling: Voorjaar (maart - mei): Het begin van het wedstrijdseizoen. Focus op evenementen zoals de 10 km, halve marathons en grote stadsruns. Dit is ook een goed moment om aan snelheid te werken. Zomer (juni - augustus): Gebruik deze periode om te experimenteren met kortere afstanden of trailruns. Het warme weer kan zwaar zijn, dus maak van de zomer een onderhoudsperiode. Najaar (september - november): Dit is de perfecte tijd voor je piekmomenten, zoals een marathon of een lange trailrun. Het weer is meestal ideaal voor langere afstanden. Winter (december - februari): Rustiger aan doen betekent niet stilzitten. Gebruik de winter om op een laag tempo door te trainen, en doe mee aan leuke winterse evenementen zoals kerst- of oudejaarslopen.  Stap 4: Kies je evenementen slim Blader door onze hardloopkalender en maak een selectie van evenementen die bij je doelen passen. Zorg voor een goede balans tussen korte en lange afstanden, en plan niet te veel wedstrijden in korte tijd. Kies evenementen die je motiveren, of dat nu een groot stadsparcours is of een rustige trail in de natuur.  Stap 5: Plan je trainingen rond je doelen Zodra je weet welke evenementen je wilt lopen, kun je je trainingen daarop afstemmen. Begin met een goede basisopbouw in de winter, en werk naar een piekmoment toe rond je belangrijkste wedstrijd. Houd rekening met rustweken en herstelperiodes tussen zware evenementen.  Stap 6: Blijf flexibel Het leven loopt niet altijd volgens plan, en dat geldt ook voor je hardloopkalender. Een blessure, drukke werkweken of onverwachte gebeurtenissen kunnen je schema in de war brengen. Dat is helemaal oké. Wees flexibel en pas je doelen aan als dat nodig is. Het belangrijkste is dat je blijft genieten van het hardlopen.  Inspiratie voor 2026 Hier zijn alvast enkele ideeën om je hardloopjaar in te vullen: Voorjaar: Start met de Zandvoort Circuit Run of een 10 km stadsloop zoals de Venloop. Zomer: Probeer een trailrun, zoals de Veluwezoom Trail, of een avondloop zoals de Grachtenloop Haarlem. Najaar: Ga voor een klassieker zoals de Marathon van Rotterdam of de Zevenheuvelenloop. Winter: Doe mee aan een feestelijke kerst- of oudejaarsloop om het jaar af te sluiten.  Conclusie Een goed geplande hardloopkalender helpt je om het maximale uit je jaar te halen. Door je doelen te verdelen over seizoenen en slim te kiezen, blijf je gemotiveerd en zorg je voor een evenwichtige opbouw. Pak je agenda erbij, blader door de kalender en plan een hardloopjaar dat je nooit zult vergeten. Klaar om jouw hardloopjaar te plannen? Bezoek onze hardloopkalender en vind de evenementen die bij jou passen. Maak van 20256 jouw beste hardloopjaar ooit!

Stel je dit even voor. Je staat met duizenden lopers te dringen voor de start, niet op een willekeurig plein, maar pal voor het Ferrari Museum in Maranello. Om je heen hangt die typische mix van wedstrijdspanning en vakantiegevoel. En zodra het startschot klinkt, loop je niet alleen richting een finish, maar dwars door een stukje Italiaanse motorsportgeschiedenis. Dat is in het kort de Mezza Maratona d’Italia, beter bekend als de “Enzo Ferrari Memorial” halve marathon. Na een succesvolle eerste editie keert het evenement terug in 2026, met een parcours dat loopt van Maranello naar Modena, door het hart van de Motor Valley. Wat maakt deze halve marathon zo bijzonder? Veel halve marathons zijn mooi, strak georganiseerd en snel. Maar eerlijk is eerlijk: na je zoveelste ronde over een dijk of een industrieterrein ga je op zoek naar een verhaal. En precies dát is wat deze wedstrijd te bieden heeft. De route is gebouwd rondom plekken die normaal gesproken vooral in documentaires en F1-fragmenten voorbij komen. Je loopt langs iconische Ferrari-locaties en krijgt als deelnemer letterlijk toegang tot terrein dat voor de meeste mensen afgesloten blijft. Het is een sportevenement, maar ook een soort rijdende tentoonstelling, alleen dan op hardloopschoenen. Datum en opzet in 2026 De editie van 2026 staat gepland voor zondag 29 maart. Het is bovendien een heel weekendprogramma, waarbij de verschillende afstanden over twee dagen zijn verdeeld. Wat je kunt lopen: Halve marathon (21,1 km): van Maranello naar Modena 10 km: start en finish in Maranello, bij het Ferrari Museum 5 km: een laagdrempelige run in Maranello, ideaal als je met familie of vrienden bent De 5 km wordt op zaterdag gelopen. De 10 km en de halve marathon zijn op zondag. Start in Maranello, finish in Modena De halve marathon start in Maranello, voor het Ferrari Museum, en finisht in Modena, op Piazza Roma. Dat laatste is een mooie bonus: je komt niet ergens op een afgelegen parkeerplaats binnen, maar in een stad waar je na afloop zó een terras op rolt. Ook handig om te weten: start en finish zijn dus niet op dezelfde plek. Dat geeft het evenement een extra “point to point”-gevoel, maar vraagt ook om een klein beetje logistiek plannen als je met vrienden reist of een hotel boekt. Het parcours: hardlopen tussen fabriek en testbanen Waar je normaal gesproken vooral praat over bochten, viaducten en windrichting, gaat het hier ineens over plekken met namen die autoliefhebbers direct herkennen. De organisatie belooft een route die onder meer voert door: delen van het Ferrari-terrein en langs de fabriek het legendarische Fiorano-circuit en in 2026 zelfs een extra testlocatie die voor het eerst onderdeel wordt van het weekendprogramma Zelfs als je niets met auto’s hebt, werkt het. Je loopt in een omgeving die ademt: snelheid, techniek, historie. En dat geeft een halve marathon automatisch meer lading dan “gewoon 21 kilometer”. Hoe groot is dit event inmiddels? De eerste editie trok direct een opvallend groot deelnemersveld. Dat zegt iets over de aantrekkingskracht, maar ook over de schaal van de organisatie: dit is geen klein lokaal loopje dat per ongeluk viraal ging. Het is een event dat duidelijk mikte op internationale aandacht, en die ook kreeg. Voor jou betekent dat vooral: reken op drukte, sfeer en een professionele wedstrijdsetting. En als je graag een startbewijs wilt, is vroeg inschrijven verstandig. Inschrijven en kosten De inschrijving werkt met tariefperiodes, waarbij je eerder goedkoper uit bent. De genoemde bedragen voor 2026 lopen op naarmate het event dichterbij komt. Belangrijk detail: terugbetaling bij afzeggen is niet de insteek, dus boek pas als je redelijk zeker bent van je planning. Voor wie is dit een mooie race? Deze wedstrijd past opvallend goed bij drie soorten lopers: De loper die een “bucketlist halve” zoektNiet per se omdat het de snelste is, maar omdat je hier nog lang over napraat. De loper die in maart wil piekenEind maart is ideaal als je in de winter je basis legt en in het vroege voorjaar naar vorm toe werkt. De loper die met een groep reistMet 5 km en 10 km erbij maak je er makkelijk een weekend van, ook als niet iedereen 21,1 km wil lopen. Tip: maak er een weekend Motor Valley van Als je toch naar Emilia-Romagna reist, is het zonde om alleen het startnummer op te halen en weer te vertrekken. Modena en Maranello zijn gemaakt voor een sportief weekend met lekker eten, mooie steden en, als je daar van houdt, een flinke dosis autohistorie. Plan het simpel: zaterdag relaxed aankomen en eventueel de 5 km meepakken, zondag racen op jouw afstand, en daarna uitlopen richting pasta en espresso.